EY SEVGİLİ EN SEVGİLİ
BİLİRSİN İÇİMDE BİR SEN VARDIR
DİLİM DURSA KALBİM KÜSSE DE FANİYE
SEN GİBİ YÜREĞİMDE SONSUZ BİR AŞK VARDIR
VE İŞTE BU AŞK UMUDUN TOPRAĞIDIR
YÜRÜDÜĞÜM YOL, ALDIĞIM ARSADIR…
DÜŞE KALKA YÜRÜSEM DE, SÜRÜNSEMDE
HER YOL GİBİ DÖNÜŞÜM SANADIR
Kırmızı,
Tutkunun rengi.
Kışkırtıcı bir melodi gibi dikkat çekici,
Kırmızı, ateşin rengi…
Mavi;
Sonsuzluğa uzanan ferahlık ve mutluluk veren,
dinlendirici, gizemli renk.
Mavi; Işığın ilizyonu…
“Kalabalık toplumların, balıkçıl zihinlerine, yanıt ararken buldu kendini Yaptığı bir avuç suda, debelenmekti…” – İ.K. 10.07.13 09:53 gelintisi…
“Açık bir kapı, sizi bir tarafa içeri alırken, diğer tarafa dışarıda bırakır…” İ.K. 10.7.13 12:24 gelintisi…
Uzun zaman olmuştu elime bir kitap alıp okumayalı. Okumayı severim ama kolay kolay konsantre olamıyorum. Bu nedenle de çabucak sıkılıveriyorum. Pek çok kitap başladıktan kısa süre sonra tekrar devam edilmek amacıyla yarım kalmış başlangıçlar taşır. Bir kitabı okumaya devam edebilmem için kitabın beni içine çekmesi, tabir yerindeyse sarıp hapsetmesi gerekir. Dedim ya; aksi halde dağılır giderim. Ama şimdi size kapağından bir bölümü sunacağım bu kitap bunu yapabildi. Evet, beni çekti ve sanki “oku beni” , “yapraklarımı çevir” , “kelimelerimde dolaş” nidalarıyla adeta “cesaretin varsa” diye meydan okuyarak sokuldu ve tutup beni derinlere çekti… Geç buluştum belki onunla ama belki de “tam zamanıydı”. Ve henüz tanışmayan var ise aranızda, tanıştırayım; Zülfü Livaneli ve Serenadı…
Mucize, bilimsel yasalarla açıklanamayan ve ilahî güçlere mal edilen, inananları tarafından hoş karşılanan, sıra dışı olay olarak tanımlanıyor özgür ansiklopedi Vikipedi üzerinde. Gözlerimizin önünde meydana gelen pek çok olayı günümüz bilim koşulları içinde açıklanabiliyor. Ama hepimizin bildiği o görmezden geldiğimiz, o doğa olayı olarak adlandırılan mucizelere ne demeli?…
Bu gün Hürriyet gazetesi web sayfasında okuduğum bir haber uzun zamandır içimde tuttuğum, yakındığım bir duruma dair düşüncelerimi anımsattı bana ve böylece döküldü dudaklarımdan dökülemeyen kelimeler satırlarıma. Habere göre Adana’da Cuma namazı saat 12:00 ye sabitlenmiş. Bu konuda yorumu bırakalım işin erbabları yapsın ancak bu haberin aklıma getirdiği bir konuya değineceğim ben. Bu gün başka bir sitede de paylaştığım düşüncelerimi biraz daha açarak buradan da paylaşacağım.
Dünya öylesine çirkinleşti ki, öylesine iftira ile kötü gösterildi ki iyilik ve masumluk;
Yanar yüreğim acı ile
bir çocuğun göz bebeklerinde,
kaldı o saf güzellik ve masumluk…
Yazmak istiyorum. İçimdekileri beyaz bir kağıdın üzerine boşaltmak. Bir şeyleri düzeltme adına değil; buna ümidim kalmadı zaten artık. Sadece rahatlamak adına. Rahatlayıp hafiflemek. Çünkü zaten ne değişiyor ki! Hayat halen siyah-beyaz. Çünkü gözlerimiz halen kapalı ve arada gördüklerimiz ışığın aldatıcı ilizyonundan ibaret…
